Een blog over muziek
Blonde van Frank Ocean behoort wat mij betreft tot de beste albums van de 21e eeuw. Dat is muziekjournalist Yousef Srour met me eens. Hij schreef het nieuwste boekje in de 33 1/3 reeks over dit moderne meesterwerk. Ik ben niet onverdeeld enthousiast over deze nieuwste telg in de reeks, maar Srours liefde voor Blonde is constant voelbaar en maakt dit toch aangenaam leesvoer.
Verder lezen
Er zijn alweer genoeg albums in de eerste dagen van het nieuwe jaar uitgekomen die mijn interesse wekken, maar ik blijf voorlopig denk ik nog even in 2024 hangen, en dan met name bij mijn favoriete album van 2024.
Verder lezen
In de afgelopen jaren ben ik meer naar reggae gaan luisteren. Inmiddels is het een genre dat ik goed kan waarderen (daarover later meer), en waarbij ik eigenlijk alle klassiekers wel leuk vind. Een album dat ik zo goed vond dat het zich kon meten met mijn persoonlijke favorieten in andere genres had ik echter heel lang niet.
Verder lezen
Spooky season is weer begonnen. Dat betekent veel nare, bloederige horror kijken en veel even zo nare black metal beluisteren. Mijn laatste luisterproject past perfect bij de herfstige sferen waarin ik momenteel verkeer, hoewel ik al tijdens de zomer mijn tenen liet wennen in de inktzwarte poel des verderfs die Funeral Mist heet.
Verder lezen
Al lang voordat mijn oren klaar waren voor verschroeiend harde metal, luisterde ik naar de dromerige, toegankelijke blackgaze (een samentrekking van black metal en shoegaze) van Alcest. Toch viel eigenlijk pas afgelopen jaar het kwartje, toen ik Alcest live zag en ze hun album Écailles de Lune van begin tot eind speelden. Nu is er met Les Chants de l’Aurore een nieuw album van het tweetal, en ik denk dat ik in dit album ga wonen.
Verder lezen
Toen ik een jaar of zestien was gingen we een weekje naar Gent. Ik had geloof ik net een bijbaantje in een winkel en was al een paar maanden aan het sparen. Volgens de legenden kon je namelijk in Vlaanderen veel betere muziek kopen dan in Nederland. In de eerste de beste platenzaak heb ik direct al mijn opgespaarde geld uitgegeven aan allerlei LP’s die ik nog nooit in Nederland tegen was gekomen. Eentje daarvan was A River Ain’t Too Much to Love van Smog.
Verder lezen
De komende tijd staan er verschillende Zuid-Amerikaanse bands op het luisterprogramma. We beginnen met Sepultura, een band met een enorme staat van dienst en ook eentje wiens niet al te toegankelijke muziek ooit gewoon op de radio werd gedraaid. De Braziliaanse band staat twee maal in de essentiële luisterlijst van mijn death metal en grindcore boek.
Verder lezen
Er is best een aantal postrock-albums waar ik verknocht aan ben, maar op de één of andere manier is de weg naar de totale adoratie altijd een heel lange. Het kan soms jaren duren voordat de klik er is, maar als die er eenmaal is, dan blijft die voor altijd (of in ieder geval voor heel lang). Godspeed You! Black Emperor, Slint, Sigur Rós, en ook dit Explosions in the Sky, ze hebben allemaal albums waarbij het enorm lang duurde voordat ze bij mij landden.
Verder lezen
Ik ben al jaren een trouwe stemmer op ‘Angel of Death’ voor de top2000 – dat vind ik een ongekend machtig nummer – , maar veel verder dan dat was ik nog niet gekomen met het oeuvre van Slayer. Ja, Reign in Blood had ik heus al wel een keer gehoord, maar me wekenlang onderdompelen in de snelkookpan die deze band is, dat had ik nog niet gedaan.
Verder lezen
Enkele vrienden van me zitten diep in de klassieke muziek, een wereld die mij erg weinig zegt, maar waar ik alleszins zeer nieuwsgierig naar ben. Daarom heb ik een tijdje geleden het boek 1001 Klassieke Opnamen Die Je Gehoord Moet Hebben aangeschaft, een vuistdik naslagwerk dat mij de klassieke muziek in moet loodsen.
Verder lezen
Ik geef het maar meteen toe: ik vind Suicide’s debuutalbum noch mooi, noch goed. En toch heb ik het vinyl al vanaf mijn tienerjaren in bezit, was het 33 1/3 boekje over dit album één van de eersten uit de reeks die ik in bezit kreeg en móet ik dit album nog steeds gewoon op regelmatige basis nog eens van begin tot einde horen, een half leven nadat ik kennismaakte met dit excentrieke tweetal.
Verder lezen
Soms ontdek je – zelfs na tientallen jaren intensief muziek luisteren – nog eens een album waarvan je denkt: hoe kan het dat deze parel tot nu toe altijd voor me verborgen is gebleven?! Die combinatie van verbazing en blijdschap ervoer ik toen ik We Insist! voor het eerste hoorde.
Verder lezen
Vorig jaar was ik ziek tijdens Soulcrusher, dit jaar had ik een kaartje voor de vrijdag. Gisteren dus fietsend door de regen naar Doornroosje om me weer onder te dompelen in alle uitersten van de extreme metal. Spoiler: het was weer heerlijk!
Verder lezen
Blonde van Frank Ocean behoort wat mij betreft tot de beste albums van de 21e eeuw. Dat is muziekjournalist Yousef Srour met me eens. Hij schreef het nieuwste boekje in de 33 1/3 reeks over dit moderne meesterwerk. Ik ben niet onverdeeld enthousiast over deze nieuwste telg in de reeks, maar Srours liefde voor Blonde is constant voelbaar en maakt dit toch aangenaam leesvoer.
Verder lezen
In mijn Black Metal boek is Mayhem de enige band waar verschillende hoofdstukken aan gewijd zijn. De relatief korte periode met Dead als frontman van de band heeft een eigen hoofdstuk gekregen. In zijn korte leven is Dead immers van zeer grote invloed geweest op de black metal. Live in Leipzig is de enige officiële uitgave waar Dead op te horen is en die de totale krankzinnigheid van de band heel goed omvat.
Verder lezen
The Cure is één van die bands die ontzettend belangrijk geweest is voor de ontwikkeling van mijn muzikale smaak. Ik luister inmiddels alweer zo’n twintig jaar naar de band en het bijzondere van hun diverse discografie is dat ze een album lijken te hebben voor iedere fase in mijn leven.
Verder lezen