Vulcano – Bloody Vengeance (1986)

Dat metal in de jaren tachtig niet alleen een aangelegenheid was voor Europeanen en Noord-Amerikanen, dat was al wel duidelijk na het bespreken van Sepultura. Eigenlijk ben ik verkeerd om begonnen, want dit Vulcano was zo’n beetje de eerste extreme band in Brazilië, en Sepultura schijnt zich onder meer te hebben laten inspireren door deze blackened thrash band.

Verder lezen

Thy Shining Curse – Theurgia (2024)

Ik heb me voorgenomen om in 2024 minder obsessief bezig te zijn met nieuw uitgekomen albums.
Tot nu toe geeft dat me heel veel rust en ik merk vooral dat ik het helemaal niet mis om in ieder denkbaar genre de krenten uit de pap te vissen. Het geeft me juist heel veel tijd om me helemaal onder te dompelen in albums en ze helemaal te doorgronden.

Verder lezen

Sepultura – Chaos A.D. (1993)

De komende tijd staan er verschillende Zuid-Amerikaanse bands op het luisterprogramma. We beginnen met Sepultura, een band met een enorme staat van dienst en ook eentje wiens niet al te toegankelijke muziek ooit gewoon op de radio werd gedraaid. De Braziliaanse band staat twee maal in de essentiële luisterlijst van mijn death metal en grindcore boek.

Verder lezen

Faxed Head – Exhumed at Birth (1997)

Neem één van de meest extreme genres (metal), en doe daar de dingen mee waardoor je extremiteit op extremiteit stapelt en je een geheel krijgt dat amper nog luisterbaar is (avant-garde metal). Voor een zoeker naar en bewonderaar van extremen is avant-garde metal op papier mijn natte droom, maar Exhumed at Birth van Faxed Head vond ik een uitermate slap aftreksel van wat dit subgenre mij zou kunnen bieden.

Verder lezen

Slayer – Reign in Blood (1986)

Ik ben al jaren een trouwe stemmer op ‘Angel of Death’ voor de top2000 – dat vind ik een ongekend machtig nummer – , maar veel verder dan dat was ik nog niet gekomen met het oeuvre van Slayer. Ja, Reign in Blood had ik heus al wel een keer gehoord, maar me wekenlang onderdompelen in de snelkookpan die deze band is, dat had ik nog niet gedaan.

Verder lezen

Iron Maiden – The Number of the Beast (1982)

Ik blijf mezelf toch iedere keer weer verbazen. Een jaar geleden deed ik al een poging om naar Iron Maiden te luisteren, om na twee albums al te besluiten dat het niet voor mij was, onzeker of ik het ooit nog eens zou willen proberen. Toch begon het enkele maanden geleden weer te kriebelen; in mijn zoektocht naar de geschiedenis van metal kon ik toch zeker niet één van de grootste metalbands ooit links laten liggen?

Verder lezen