Een blog over muziek
Vorig jaar was ik ziek tijdens Soulcrusher, dit jaar had ik een kaartje voor de vrijdag. Gisteren dus fietsend door de regen naar Doornroosje om me weer onder te dompelen in alle uitersten van de extreme metal. Spoiler: het was weer heerlijk!
Verder lezen
In mijn Black Metal boek is Mayhem de enige band waar verschillende hoofdstukken aan gewijd zijn. De relatief korte periode met Dead als frontman van de band heeft een eigen hoofdstuk gekregen. In zijn korte leven is Dead immers van zeer grote invloed geweest op de black metal. Live in Leipzig is de enige officiële uitgave waar Dead op te horen is en die de totale krankzinnigheid van de band heel goed omvat.
Verder lezen
Het Zweedse Entombed was één van de bands die de Amerikaanse death metal naar Europa bracht. Left Hand Path is een absolute klassieker in het genre, maar helaas niet eentje die is gaan behoren tot mijn favoriete metalalbums.
Verder lezen
Er zijn alweer genoeg albums in de eerste dagen van het nieuwe jaar uitgekomen die mijn interesse wekken, maar ik blijf voorlopig denk ik nog even in 2024 hangen, en dan met name bij mijn favoriete album van 2024.
Verder lezen
Spooky season is weer begonnen. Dat betekent veel nare, bloederige horror kijken en veel even zo nare black metal beluisteren. Mijn laatste luisterproject past perfect bij de herfstige sferen waarin ik momenteel verkeer, hoewel ik al tijdens de zomer mijn tenen liet wennen in de inktzwarte poel des verderfs die Funeral Mist heet.
Verder lezen
Al lang voordat mijn oren klaar waren voor verschroeiend harde metal, luisterde ik naar de dromerige, toegankelijke blackgaze (een samentrekking van black metal en shoegaze) van Alcest. Toch viel eigenlijk pas afgelopen jaar het kwartje, toen ik Alcest live zag en ze hun album Écailles de Lune van begin tot eind speelden. Nu is er met Les Chants de l’Aurore een nieuw album van het tweetal, en ik denk dat ik in dit album ga wonen.
Verder lezen
Enkele maanden terug zat ik heerlijk diep in mijn metalen luisterproject, maar door het Japanse S.O.B. (dat staat voor ‘Sabotage Organized Barbarian’) is daar toch de klad ingekomen. Ik had simpelweg niet zo’n zin in hardcore punk die niemand vandaag nog lijkt te kennen. De afgelopen week heb ik echter een greep in hun oeuvre gedaan, met toch wel een verrassend positief resultaat, al snap ik oprecht niet wat deze band doet in de ‘essential listening’ lijst uit mijn death metal boek.
Verder lezen