Een blog over muziek
Blonde van Frank Ocean behoort wat mij betreft tot de beste albums van de 21e eeuw. Dat is muziekjournalist Yousef Srour met me eens. Hij schreef het nieuwste boekje in de 33 1/3 reeks over dit moderne meesterwerk. Ik ben niet onverdeeld enthousiast over deze nieuwste telg in de reeks, maar Srours liefde voor Blonde is constant voelbaar en maakt dit toch aangenaam leesvoer.
Verder lezen
22 gulden en 95 cent. Dat is wat mijn oom in 1986 betaalde voor The Colour of Spring van Talk Talk. Het stickertje zit nog op de LP en was onderdeel van mijn ooms vinylcollectie die ik kreeg toen ik zestien was. Ik ken dit album dus inmiddels alweer twintig jaar, maar het heeft toch heel lang – zo’n twintig jaar – geduurd voordat ik pas echt besefte hoe geweldig deze plaat is.
Verder lezen
Toen Dawn of the Freak uitkwam besprak ik dit debuut van The Haunted Youth al eens voor de Gonzo (circus). Ik kan me vaag herinneren dat ik gematigd positief was over het album, met de kanttekening dat het allemaal misschien niet zo fris en origineel was als ik gehoopt had.
Verder lezen
Ik sta inmiddels wel bekend om mijn wat extremere muziekvoorkeuren, maar ik houd ook van een sterk staaltje pop. Tussen al het metalen geweld door ben ik de afgelopen maanden zeer verslaafd geraakt aan het debuutalbum van Bad Gyal, van wie ik tot nu toe enkel de single ‘Jacaranda’ kende; een leuk nummer, maar niet direct iets waardoor ik het hele oeuvre van deze Spaanse zangeres wilde doorploegen.
Verder lezen
Ergens in juni kwam ik erachter dat er een nieuw Slowdive op handen was, en sindsdien heb ik de dagen afgeteld naar 1 september. Normaal luister ik geen singles, maar bij ‘Kisses’ kon ik het toch niet laten en dat was een hele geruststelling, want toen wist ik dat het helemaal goed zou komen met dit nieuwe album.
Verder lezen
Marc Almond was tot een jaar of tien geleden een beetje een muzikale randfiguur in mijn leven. Ik kende hem vooral van zijn interessante samenwerkingen met artiesten die ik hoog heb zitten (Coil, Current 93) en van zijn aanwezigheid in een documentaire over Morrissey.
Verder lezen
De muziek van Lana del Rey oefent al vele jaren magische krachten uit op me. Al sinds Born to Die (2012) ben ik gegrepen door haar muziek en iedereen die beweert dat ze ook een hele rits matige albums heeft gemaakt, wil ik graag het tegendeel bewijzen. Vooral Norman Fucking Rockwell! (2019) vind ik een heus meesterwerk en prijkt in mijn top10 albums aller tijden.
Verder lezen