Een blog over muziek
Blonde van Frank Ocean behoort wat mij betreft tot de beste albums van de 21e eeuw. Dat is muziekjournalist Yousef Srour met me eens. Hij schreef het nieuwste boekje in de 33 1/3 reeks over dit moderne meesterwerk. Ik ben niet onverdeeld enthousiast over deze nieuwste telg in de reeks, maar Srours liefde voor Blonde is constant voelbaar en maakt dit toch aangenaam leesvoer.
Verder lezen
Het is toch alweer zo’n decennium geleden dat ik in de ban raakte van emo rap. Juice WRLD, vroegere Bladee, nothing,nowhere, XXXTENTACION en Lil Peep staan veelvuldig in mijn emo rap afspeellijst waar ik misschien niet dagelijks naar luister, maar die enkele keren per jaar toch weer aan me trekt en die altijd weer leidt tot een obsessie van enkele dagen waarin ik weinig anders luister dan dit ietwat vreemde broertje van hiphop.
Verder lezen
Ooit uitgekomen als mixtape en gratis te downloaden, maar inmiddels ook te vinden op Spotify en Chance the Rapper bracht zelf een vinylversie uit waarvan ik de trotse bezitter ben. Ik denk dat ik op zich een lichte voorkeur heb voor jaren negentig hiphop, maar dit album is na tien jaar nog steeds onverwoestbaar gebleken en is absoluut één van mijn favoriete albums in het genre.
Verder lezen
Teethed Glory and Injury was het derde album van het Ierse Altar of Plagues en zou ook de zwanenzang blijken. Als je zo door hun drie albums heen luistert, valt het op dat met ieder album de nummers een stuk korter worden en dat het geheel steeds ondoordringbaarder wordt.
Verder lezen
Het heeft bij mij best wel lang geduurd voordat ik gegrepen werd door de muziek van Sufjan Stevens. Toen ik een beetje serieus muziek begon te luisteren en te ontdekken, was Illinois (2005) nog niet zo lang uit en je kon op het wereldwijde web je kont niet keren of je kwam dit album weer tegen.
Verder lezen