22 gulden en 95 cent. Dat is wat mijn oom in 1986 betaalde voor The Colour of Spring van Talk Talk. Het stickertje zit nog op de LP en was onderdeel van mijn ooms vinylcollectie die ik kreeg toen ik zestien was. Ik ken dit album dus inmiddels alweer twintig jaar, maar het heeft toch heel lang – zo’n twintig jaar 😉 – geduurd voordat ik pas echt besefte hoe geweldig deze plaat is.
Ik ben sinds mijn kennismaking als tiener al onder de indruk geweest van Talk Talk. De synthpop van hun eerste twee albums leunden flink aan tegen de muziek die bij mij thuis veel werd beluisterd en ging er dus in als zoete koek. Van hun laatste twee albums – waarop de synthpop totaal verdwenen was en de band de weg vrij baande voor een subgenre dat post-rock zou gaan heten – ben ik ook altijd zeer onder de indruk geweest.
Tussenvorm
Maar de tussenvorm die The Colour of Spring heet, daar heb ik altijd meer moeite mee gehad. Het heeft niet de pakkende melodielijnen uit hun eerste periode, maar ook nog niet het grensverleggende pioniersgeluid van hun latere periode. Vlees noch vis, dat is hoe ik lange tijd dit album karakteriseerde.
Onlangs heb ik in mijn leeskamer ook een muziekhoekje gemaakt. Dat betekent ook dat ik mijn platenspeler heb verhuisd naar de kamer waar ik een groot deel van mijn vrije tijd vertoef. Dat zorgt natuurlijk voor een enorme opleving van een hobby die voor mij minstens zo belangrijk is als lezen. Ik koos tien platen uit de woonkamer uit om de komende maanden te (her)ontdekken.
Kwartje
The Colour of Spring maakte ook onderdeel uit van dat stapeltje. De laatste jaren was ik behoorlijk opgewarmd voor de singles ‘Life’s What You Make It’ en ‘Living in Another World’ en het leek me een mooi moment om de plaat als geheel weer eens aan mijn luisterend oor te onderwerpen, in de hoop dat het kwartje nu wel zou vallen.
Dat kwartje viel. Ik genoot intens van de prachtige arrangementen die vol subtiele details zitten, van de zang van Mark Hollis die me altijd een beetje ontroert en die ik in de afgelopen jaren tot mijn favoriete vocalisten ben gaan rekenen (er ontglipte misschien ook een traan aan mijn ooghoek de eerste keer in zoveel jaar dat ik ‘April 5th’ in een albumcontext hoorde) en van de afwisseling tussen muzikaal experiment en wat meer hitgeoriënteerde nummers. Geen kraak noch smaak meer, maar een heel eigenzinnig popalbum dat in het landschap van jaren 1980 pop en rock toch een behoorlijk unieke plaats inneemt.
Verfijnd
Qua sfeer vind ik The Colour of Spring ook uitermate verfijnd. Er zit iets diep melancholisch in dit album, niet in de laatste plaats door Hollis die zijn ziel en zaligheid legt in de soms sombere woorden die hij zingt, maar ik hoor anderzijds ook heel veel hoop doorklinken in de nummers die de luisteraar aansporen om het leven te omarmen, er wat van te maken en je eigen pad te bewandelen, ongeacht wat anderen zeggen. En die twee uitersten – melancholie en hoop – bestaan constant naast elkaar op deze plaat.
Nu ik (eindelijk!) om ben wat betreft The Colour of Spring kan ik zeggen dat Talk Talk een band is met een zeer veelzijdig maar ook even indrukwekkend oeuvre. Alle vijf de albums scoren nu hoog tot zeer hoog bij me en ik zal de komende tijd ook hun andere platen eens nader gaan onderzoeken, kijken of ik een favoriet kan pikken uit hun unieke en baanbrekende discografie. Maar de komende weken zal The Colour of Spring eerst nog heel veel rondjes op de draaitafel maken. Na veertig jaar nog geen tikje te horen op deze fantastische persing die je het zeer dynamische karakter van deze spannende en wonderschone arrangementen ten volle laat ervaren. Het duurt even twintig jaar, maar dan heb je ook wat!