In mijn Black Metal boek is Mayhem de enige band waar verschillende hoofdstukken aan gewijd zijn. De relatief korte periode met Dead als frontman van de band heeft een eigen hoofdstuk gekregen. In zijn korte leven is Dead immers van zeer grote invloed geweest op de black metal. Live in Leipzig is de enige officiële uitgave waar Dead op te horen is en die de totale krankzinnigheid van de band heel goed omvat.
Toen Dead de nieuwe zanger van Mayhem werd, veranderde de black metal. Heel kort gezegd werd onder zijn invloed de extreme metal nog vele malen extremer. Hij begroef zijn kleren in het bos en haalde ze kort voor een concert weer onder de aarde vandaan, zodat hij naar de dood zou ruiken en er als een dode uit zou zien. Hij had tijdens concerten een zak met dode dieren bij zich zodat hij af en toe even lekker een flinke snuif lijkenlucht kon nemen, want het is vanzelfsprekend dat dat sfeerverhogend werkt. Hij automutileerde op het podium (‘natuurlijk’, zou ik bijna willen zeggen) en hij was de eerste die gebruik maakte van corpse paint; niet de kunstwerkjes van KISS en King Diamond, maar je gezicht zo schminken dat je er letterlijk uitziet alsof je dood bent.
Extremiteiten
Zijn bijzondere gedrag inspireerde gitarist Euronymous en volgens het boek hadden ze tot aan Deads zelfmoord een vrij complexe relatie waar ze elkaar steeds stuwden tot grotere extremiteiten, zowel qua uiterlijk vertoon als levenshouding. In deze bizarre kolk van nihilistische ideeën en onaangepast gedrag ontstonden nummers die uiteindelijk op hun bekendste album De Mysteriis dom Sathanas te horen zouden zijn. Dat album werd echter opgenomen toen Dead al dood was en uitgebracht toen ook Euronymous al vermoord was. Live in Leipzig is dus eigenlijk het enige officieel uitgebrachte album waar een aantal van de nummers van hun magnum opus al op te horen zijn en waarbij de meest spraakmakende leden nog in volle glorie (of moet ik ‘in volle verdorvenheid’ zeggen?) aanwezig zijn.
Het is een live-album dus het geluid is nogal krakkemikkig, maar op zo’n manier dat het eerder wat toevoegt dan dat het storend is. Het zijn veelal snelle nummers waar duidelijk ook nog de begindagen van de band te horen zijn, toen Mayhem nog bestond uit keurige middelbare scholieren die onder meer door hardcore punk geïnspireerd werden. Maar de classificatie ‘hardcore punk’ is veel te netjes voor wat op dit album te horen is. ‘Ongepolijst’, ‘rauw’, ‘chaotisch’, ‘zwaar’ dekken de lading ook niet. Ik zou eerder voor ‘onbeluisterbaar’ gaan. Als je iemand treft die zich wil verdiepen in black metal en een goed instapalbum vraagt, dan is dit zo’n beetje het laatste album dat je wil aanraden.
Gestoord
En dan heb ik het nog niet eens over de ‘zang’ gehad. Op de vocalen van Dead kun je maar één label plakken, namelijk ‘gestoord’. Hoe die het uit zijn strot krijgt weet ik niet, maar het klinkt alsof hij de dood nabij is en dit zijn laatste stuiptrekkingen zijn. De extreme metal in het algemeen is niet geschikt voor gevoelige oren, maar dit album doet er nog een schepje bovenop. Extreme metal is ook niet voor tere zieltjes, maar om dit album met veel plezier van begin tot eind te luisteren moet je wel een volledig verdorven en afgestompte ziel hebben.
Die afgestompte ziel heb ik blijkbaar. Ik heb nog niet alle albums van Mayhem gehoord, maar dit is tot nu toe mijn favoriet. Ja, ik vind De Mysteriis dom Sathanas ook erg goed, maar ik merk dat ik toch vaker teruggrijp naar dit bakbeest van een album. Als je het black metal boek leest was het bijna onvermijdelijk dat de krankzinnige persoonlijkheden van Dead en Euronymous tot tragische eindes zouden leiden, maar gelukkig hebben we dit ene album nog waarmee we die krankzinnigheid in vol ornaat tot ons kunnen nemen.