Het Zweedse Entombed was één van de bands die de Amerikaanse death metal naar Europa bracht. Left Hand Path is een absolute klassieker in het genre, maar helaas niet eentje die is gaan behoren tot mijn favoriete metalalbums.
De band begon als Nihilist in 1987 en na een aantal personeelswissels en onderling gedoe tussen de bandleden ging de band verder als Entombed. Ze worden gezien als één van de grootste bands binnen de Scandinavische death metal, hoewel hun geluid met de jaren steeds verder af ging staan van de pure death metal van hun eerste albums. Zo was de band niet alleen invloedrijk voor de death metal, maar stonden ze ook aan de wieg van het subgenre death ‘n’ roll.
Buzz saw
Left Hand Path is het debuutalbum van de band en kwam in 1990 uit. Waar de band zich in onderscheidt ten opzichte van hun Amerikaanse evenknieën is het gitaargeluid dat het buzz saw geluid is gaan heten. Een gitaar die klinkt als een cirkelzaag, ik hoor het er eerlijk gezegd niet zo in als ik het album beluister, maar ik moet erkennen dat het logge gitaargeluid het geheel wel iets lekker lomps meegeeft.
Het is zo’n anderhalf jaar geleden dat ik voor het laatst schreef over een metalalbum (dat was toen de laatste van Ulcerate) en ik heb me in die afgelopen anderhalf jaar heel vaak voorgenomen om over dit album een stuk te schrijven. Ik heb het album, en de paar albums van de band erna, daarom erg vaak beluisterd en ik moet tot mijn spijt concluderen dat het kwartje na anderhalf jaar luisteren nog steeds niet helemaal gevallen is.
Opveren
Er zijn genoeg momenten waar ik even opveer. Ik vind de death grunts van zanger L.G. Petrov echt heerlijk; ik kan echt genieten van de diepe schreeuwen die hij overal en nergens produceert, ook als er geen tekst te zingen is. Daarnaast zijn de eerste seconden van de albumopener en ook het titelnummer echt iconisch. Datzelfde nummer heeft ook een heerlijk creepy tussenstuk en daarmee zet die opener de toon voor een geniaal death metal album. Toch?
Maar nee, op de een of andere manier doet de rest van het album – op die paar monsterlijke uithalen en onderaardse grommen van Petrov na – me eigenlijk niet zoveel. Ik merk dat ik er moeilijk mijn aandacht bij kan houden, dat gaandeweg de nummers allemaal op elkaar beginnen te lijken en dat – hoewel het allemaal best behoorlijk wegluistert – ik nergens echt gegrepen word.
Opgeven
Dan vind ik opvolger Clandestine wat fijner om te beluisteren. Die groovet net wat meer, maar ik kan ook niet zeggen dat ik daar nu helemaal ondersteboven van ben. Ik heb ook nog geprobeerd om wat te ontdekken in de songteksten, maar die zijn me allemaal wat simpel en oppervlakkig, zeker als je het vergelijkt met bijvoorbeeld de teksten van death metal goden Death op hun latere platen.
Ik vind het nooit leuk als ik als enige iets niet kan waarderen wat verder door de rest van de wereld de hemel ingeprezen wordt. Na anderhalf jaar luisteren lijkt het me echter sterk dat het kwartje ooit alsnog gaat vallen. Entombed is niet helemaal de band voor mij gebleken, tijd om het op te geven en mijn aandacht te vestigen op andere bands die me hopelijk wel wegblazen.