Er zijn alweer genoeg albums in de eerste dagen van het nieuwe jaar uitgekomen die mijn interesse wekken, maar ik blijf voorlopig denk ik nog even in 2024 hangen, en dan met name bij mijn favoriete album van 2024.
Verder lezen
Categorie: Hoog Beoordeeld
Dadawah – Peace and Love (1974)
In de afgelopen jaren ben ik meer naar reggae gaan luisteren. Inmiddels is het een genre dat ik goed kan waarderen (daarover later meer), en waarbij ik eigenlijk alle klassiekers wel leuk vind. Een album dat ik zo goed vond dat het zich kon meten met mijn persoonlijke favorieten in andere genres had ik echter heel lang niet.
Verder lezen
Funeral Mist – Maranatha (2009)
Spooky season is weer begonnen. Dat betekent veel nare, bloederige horror kijken en veel even zo nare black metal beluisteren. Mijn laatste luisterproject past perfect bij de herfstige sferen waarin ik momenteel verkeer, hoewel ik al tijdens de zomer mijn tenen liet wennen in de inktzwarte poel des verderfs die Funeral Mist heet.
Verder lezen
Alcest – Les Chants de l’Aurore (2024)
Al lang voordat mijn oren klaar waren voor verschroeiend harde metal, luisterde ik naar de dromerige, toegankelijke blackgaze (een samentrekking van black metal en shoegaze) van Alcest. Toch viel eigenlijk pas afgelopen jaar het kwartje, toen ik Alcest live zag en ze hun album Écailles de Lune van begin tot eind speelden. Nu is er met Les Chants de l’Aurore een nieuw album van het tweetal, en ik denk dat ik in dit album ga wonen.
Verder lezen
Smog – A River Ain’t Too Much to Love (2005)
Toen ik een jaar of zestien was gingen we een weekje naar Gent. Ik had geloof ik net een bijbaantje in een winkel en was al een paar maanden aan het sparen. Volgens de legenden kon je namelijk in Vlaanderen veel betere muziek kopen dan in Nederland. In de eerste de beste platenzaak heb ik direct al mijn opgespaarde geld uitgegeven aan allerlei LP’s die ik nog nooit in Nederland tegen was gekomen. Eentje daarvan was A River Ain’t Too Much to Love van Smog.
Verder lezen
Sepultura – Chaos A.D. (1993)
De komende tijd staan er verschillende Zuid-Amerikaanse bands op het luisterprogramma. We beginnen met Sepultura, een band met een enorme staat van dienst en ook eentje wiens niet al te toegankelijke muziek ooit gewoon op de radio werd gedraaid. De Braziliaanse band staat twee maal in de essentiële luisterlijst van mijn death metal en grindcore boek.
Verder lezen
Explosions in the Sky – The Earth Is Not a Cold Dead Place (2003)
Er is best een aantal postrock-albums waar ik verknocht aan ben, maar op de één of andere manier is de weg naar de totale adoratie altijd een heel lange. Het kan soms jaren duren voordat de klik er is, maar als die er eenmaal is, dan blijft die voor altijd (of in ieder geval voor heel lang). Godspeed You! Black Emperor, Slint, Sigur Rós, en ook dit Explosions in the Sky, ze hebben allemaal albums waarbij het enorm lang duurde voordat ze bij mij landden.
Verder lezen