Aangenaam Leesvoer
Veel dank aan Netgalley en Bloomsbury Academic voor het recensie-exemplaar. Frank Ocean’s Blonde uit de 33 1/3 reeks is vanaf 15 oktober te koop.
Blonde van Frank Ocean behoort wat mij betreft tot de beste albums van de 21e eeuw. Dat is muziekjournalist Yousef Srour met me eens. Hij schreef het nieuwste boekje in de 33 1/3 reeks over dit moderne meesterwerk. Ik ben niet onverdeeld enthousiast over deze nieuwste telg in de reeks, maar Srours liefde voor Blonde is constant voelbaar en maakt dit toch aangenaam leesvoer.
Blonde kwam een maand uit nadat ik mijn studentenhuis verliet en naar het appartement verhuisde waar ik nu nog steeds woon. Het was een grote stap naar volwassenheid en ik weet nog dat ik een jaar nadat ik er woonde nog steeds wakker kon worden, mijn woonkamer binnen kon lopen en verbaasd kon denken: wow, dit is allemaal van mij! Of zoals James Franco in Spring Breakers uitroept: “Look at all my shit!”
Verslonden
Dat eerste jaar dat ik in dat appartement woonde heb ik Blonde totaal verslonden. Frank Ocean en ik zijn ongeveer even oud en op Blonde hoorde ik iemand die door dezelfde levensfase heen ging als ik; van de vrijheid blijheid als jonge twintiger naar een volwassen leven dat ook verantwoordelijkheden met zich meebrengt, maar waar ook heel veel schoonheid en berusting in te vinden is. Die weg naar volwassenheid beleeft iedereen op zijn eigen manier en komt met eigen, persoonlijke obstakels en vormende momenten – zowel positief als negatief. Oceans weg was dan ook anders dan die van mij maar het was heerlijk om via Blonde kennis te nemen van zijn hobbelige pad naar volwassenheid.
De zeventien nummers op Blonde cirkelen allemaal rondom het thema van volwassen worden heen. Er staan eigenlijk geen nummers op die ik zo los op zal zetten, daar voelen de afzonderlijke nummers vaak wat te ongrijpbaar voor. Ik zie dit album veeleer als een collage van impressies die tezamen de weg naar volwassenheid in al haar schakeringen toont. Als geheel is dit dan ook een prachtig, warm klinkend geheel waar ik me heel graag in onder dompel. De waarde van vriendschappen en familie, ingewikkelde liefdes, moeilijke verhoudingen tot drugs en comfort en zekerheid vinden in jezelf zijn zo onderwerpen die Ocean gaandeweg aansnijdt.
Lineair
Yousef Srour ziet Blonde niet als impressies die steeds rond hetzelfde thema heen cirkelen, maar als een lineair verhaal over een vormende romantische relatie uit Oceans leven. Dat is een interessant perspectief, maar je merkt wel dat hij daarmee soms geforceerd zoekt naar manieren hoe een nummer in dat lineaire verhaal past.
Srour bespreekt Blonde nummer voor nummer, geeft daarbij interessante informatie over de totstandkoming van het betreffende nummer en hoe dit nummer in het grote verhaal past dat Srour erin ziet. Daarnaast is dit boekje heel erg persoonlijk, omdat Srour ook heel erg open is over zijn eigen worstelingen met queer-zijn, liefde en drugs. Daarmee wordt constant zichtbaar hoe belangrijk Blonde is geweest voor Srour en alleen al dat gegeven maakt dit een fijn boek om te lezen.
Te veel van het goede
Toch vond ik al die persoonlijke verhalen over je emoties dempen door veel drugs te gebruiken en dergelijke op een bepaald moment te veel van het goede worden. Die persoonlijke sores en het constant projecteren van Srours eigen pijn op de nummers van Blonde, zorgden er bij mij voor dat alle ademruimte uit het album getrokken werd.
Blonde is wat mij betreft een heel vrij en open album dat alle ruimte geeft om naar jezelf te zoeken en dat aandacht heeft voor alles dat vormend is, positief en negatief. Srours visie op dit album is naar mijn idee juist onvrij, gesloten en eenzijdig en verstikt het vrije en open karakter van Blonde. In Srours visie gaat dit album alleen over heel veel drugs gebruiken om je emoties te dempen en over een ingewikkelde liefdesrelatie, in mijn visie gaat dit album gevoelsmatig over zoveel meer en juist ook over heel veel mooie, subtiele dingen.
Perspectief
Frank Ocean’s Blonde is een leuke toevoeging aan de 33 1/3 reeks, maar ik merk dat mijn eigen perspectief op dit album dusdanig verschilt van Srours perspectief dat ik nooit helemaal mee kon gaan in Srours verhaal. Wel erg leuk om zoveel achtergrondinfo over de totstandkoming van dit album en Frank Ocean als persoon te lezen. De afgelopen week heb ik Blonde weer op repeat staan en ik blijf bij mijn oordeel: één van de beste albums van de 21e eeuw.
